Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται…

Όση καλή ευρωδιάθεση και να έχει κανείς, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με τον ανώνυμο διπλωμάτη, που όπως διαβάζω στο Flash μίλησε για «μεγάλη απογοήτευση» μετά μια ακόμη άκαρπη πολύωρη σύνοδο κορυφής. Το να μην μπορείς να συμφωνήσεις καν, ότι υπάρχει πρόβλημα στην ενέργεια, με δύο «ενεργειακούς» πολέμους σε εξέλιξη, είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα.

Η Ευρώπη όμως εδώ και δεκαετίες πορεύεται σπρώχνοντας το τενεκεδάκι, (το όποιο πρόβλημα), παρακάτω. Μόνο που έξης δευτέρα φύσης. Έφθασε να θεωρεί την μη λύση, λύση και την αντικανονικότητα, κανονικότητα. Έφθασε να θεωρεί ότι πενήντα εκατομμύρια πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα ζεσταθούν ή αν θα πεινάσουν, και αυτό να το δηλώνει ο επίτροπος ενέργειας και να μην ανοίγει ρουθούνι.

Τα ρουθούνια όμως μπορεί να μην ανοίγουν στα γραφειοκρατικά ευρωστέκια, ανοίγουν όμως στα πεζοδρόμια των χώρων και μάλιστα με όλο και μεγαλύτερη συγκρουσιακή διάθεση. Πέρα από τις προβλέψεις των πολιτικολογούντων μυαλοπωλών όμως, περί της ολοφάνερης ριζοσπαστικοποίησης είτε προς την Ακροδεξιά είτε πιο αριστερές επιλογές, που δεν χρειάζεται σοφιστείες για να τεθεί η κεντρική ερώτηση. Στην ΕΕ οι χώρες προσέρχονται εθελοντικά και παραδίδουν τμήμα της κυριαρχίας τους σε ένα κοινό ευρωοικοδόμημα, με αντίτιμο να βρίσκονται σε μια πολιτική αγκαλιά που θα εξασφαλίζει καλύτερη ζωή για τους πολίτες τους και ίσως περισσότερη ασφάλεια.

Το κύμα των ευρωσκεπτικιστών έχει δείξει τα δόντια του με το Brexit, αλλά φαίνεται ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν συνειδητοποιούν την πολλαπλή κρίση στην οποία ήδη βρισκόμαστε, και επαναπαύονται στο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή ή ότι με όλα τα στραβά της η Ευρώπη θεωρείται «παράδεισος» σε σχέση με όλους τους άλλους. Αυτό όμως είναι το πρώτη βήμα προς της αυτοκατάργηση. Ότι δεν μεγαλώνει, ότι δεν ισχυροποιείται, μοιραία περνάει στην παρακμή και εν τέλη στο τέλος όπως συνέβη με όλες τις αυτοκρατορίες.

Εύκολα κανείς βαφτίζει την κριτική-εχθρότητα ή ανακαλύπτει παντού πολέμιους και ευρωσκεπτικιστές. Και όμως το πρόβλημα είναι το να μην αντιλαμβάνονται οι αποφασίζοντες ότι σε έκτακτες καταστάσεις χρειάζονται έκτακτα μέτρα. Πρόβλημα είναι ο «ηγέτης» να αρνείται να αποδεχθεί ότι ο κόσμος που ξέραμε έχει ήδη αλλάξει, και ότι αναγκαστικά θα ξεβολευτούμε όλοι. Όποιος δεν βλέπει το παγόβουνο, μας οδηγεί σε σίγουρο ευρωναυάγιο. Και ως γνωστόν μπορεί «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του να πιάνεται» αλλά έτσι δεν σώθηκε κανείς…